"aslında var ya düzelirim.
tabi önce bi olana bitene bakmam lazım.
mesela elveda'lardan başlarım, elveda'ları çok beceremiyorum.
sanki iş elveda'lara gelinceye kadar her şeyde müthişmişim gibi.
aslında var ya düzelirim.
okulda yaptığım gibi, bi gece uyumam, sabahlarım, her şeyin üzerine düşünürüm.
ya düzelirim ama hayatım da bir garip.
yani benim olan bir şey, nasıl bu kadar benden kopuk olabilir.
aslında var ya birkaç şey olsa düzelirim.
biraz delilik zaten var.
birilerinden zaman isterim.
bir yerlerden sessizlik bulurum.
beklentisizlik kalıbında hepsini iyice bi karıştırıp dikerim kafaya.
her an bir hayal kırıklığı yaşanacak diye temkinli olmak yerine: ne bileyim anın tadını falan çıkartmaya çalışırım işte.
ya var ya düzelirim,
hem de "düzelmiş olabilirsin ama artık başka birisin" diyip sırt çevirebileceklerini göze alarak.
aslında var ya düzelirim.
düzelirim hem de kimse için değmeyeceğini bile bile.
sonuçta tüm bunlar onlar için görünse de aslında kendim için."
