Basit komutlarla hareket ediyorum. Sabah uyan. Bilgisayarı aç. İşini yap. Mesagı cevapla. Köpeği tuvalete çıkart. Kediyi besle. Hayırdır hayatım diye sanal bebek Dino'yu mu yönetiyorum? Hani herkes overthinking'den yakınıyor ya bu zamanda, bende "think" bile yok, hepsi ezberlenmiş komutlar. Hiçbir şey düşünmüyorum. Ne dün, ne yarın. Anda olmak, anı yaşamak dedikleri bu olmasa gerek canım. Bu kadar da yalnızca anda olunmaz herhalde. Düşündüğüm bir sonraki adım yalnızca ertesi gün kahvaltı için simit var mı, ertesi hafta ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Biri hadi şunu yapalım deyince bütün programım alt üst oluyor ki aslında günlük rutin dışında hiçbir programım da yok. Sabah 8.30 akşam 18.00 arasında masada oturmak ve anlamsız görüşmelere katılmak dışında yapacak bir işim de yok. Evde yapılabilecek şeylerden yoga veya meditasyon yapmak mesela, o future plan adeta bir hayal. Öyle de bir şey ki bu düşünmemek eylemi, anı yaşamaktan çok ileri; programlanmak gibi aslında. Ezbere yaşamak sanırım. Sınavda hep bildiğin yerlerden soru gelmesi, sınav sorularını ben hazırlamışım gibi. Elimde kocaman olduğunu umduğum bir hayatım var ve yaşamaya, eyleme geçmeye nereden başlanır bilmediğim için sürekli erteliyorum sanki. Ertelediğim her günün yerini de ezberlerim dolduruyor. "-Nasılsın? +Nefes alıyorum." Sanırım süper cevap. Ne var ki nefes aldığımıza da binlerce şükür. Ama tek başına nefes almak halının altına süpürdüklerimi temizlemeye yetmiyor maalesef. Ve sanırım hayal kurmak, planlamak ve uygulamak eylemleri büyük bahar temizliklerinden sonra başlıyor.
